برای پرهیز از گرایش های منفی دو راه ویژه وجود دارد که موجب می شود قدرت شفابخش عشق در ذهن و تن و امورتان به کار افتد . این دو عمل عبارتند از : پالایش و بخشایش . شاید به شگفت در آیید که این دو عمل بخشی از عشق است و هر گاه دیدی که سایر جنبه های عشق پاسخگو نبوده اند و اوضاع دشوار زندگیتان را شفا نبخشیده اند ، شاید هنوز به پالایش و بخشایش نپرداخته اید . چنین کنید که ثمرات نیکویی آن به سراغتان خواهد آمد . شاید این گفته خلیل جبران اشاره به همین دو جنبۀ عشق باشد :
” با ما از عشق بگو ، که عشق برای رشد تو و برای پیرایش توست ، میندیش که می توانی عشق را هدایت کنی ، زیرا اگر عشق ارزشمند بیابدت ، هدایتت خواهد کرد ! “

دلبستگی ،  به وابستگی و اسارت می انجامد . حال آنکه شیوۀ عشق راستین ، آزاد کردن آن چیز یا آن شخصی است که دوست می دارید . اگر پالایش را در پیش گیرید ، هرگز چیزی را از دست نمی دهید . به عکس ، برای پرورش عشقی آزادانه تر و رضایت بخش تر راه می گشایید ؛ هر گز آنچه را که به خیر و صلاحتان باشد ، از دست نمی دهید . هر گاه چنین به نظر برسد که چیزی را از کف داده اید ، تنها به این علت بوده که دیگربرایتان سودمند و موهبتی بی نظیر نبود است . البته شاید خودتان فکر کنید که بهترین بوده است ، اما عملأ آن را پشت سر گذاشته اید و دیگر به آن نیاز ندارید. از این رو ، قدرت پیرایشگر عشق شما را از آن آزاد و رها کرده است . با این شناخت خواهید توانست که دست از سرش بردارید و ذهن و دلتان را بر دریافت موهبت تازه بزرگتر خود بگشایید . آزاد کردن دیگران به معنای آزاد کردن خودتان است وقتی در کمال جرأت و شهامت ، شخص یا چیزی که شما را به اسارت در می آورد رها می کنید و به جای اینکه قربانی باشید قادر می شوید . اگر توانسته بودید خود را به اسارت درآورید ، پس میتوانید خود را از اسارت برهانید و آزاد سازید .اگر مردم به جای واداشتن دیگران به این که به دلخواهشان یا به گونه یی خاص رفتار کنند ، آنها را به حال خود رها می کردند ، بیشتر مسائل مربوط به روابط انسانی حل می شد .

* اگر می خواهید خود را از هرگونه مشکل ذهنی  جسمی برهانید و در زندگی با کوچکترین مسئله ناخوشایند روبرو نشوید ، باید دیگران را رها کنید تا از هر راهی که دوست دارند ، به دنبال خواسته های خود بروند.

اکنون میان همسران و والدین و فرزندان ، نیاز به رهایی و آزادی ، بیش از نیاز به ابراز محبت است . اغلب به نام عشق می خواهیم دیگران را خرد و خمیر کنیم و به شکل دلخواه خود در آوریم. اما این عشق نیست تملکی خودخواهانه است که به جای رهایی و آزادی ، اسارت می آورد . شگفت اینجاست که آنگاه در حیرت فرو می رویم که چرا مرم به جای پذیرفتن کمک ما در برابر آن مقاومت می ورزند.

چارلز فیلمور می گوید : مشکل خود را _ هر چه که هست _ با اندیشه ای از این دست متبرک کنید :
” من اکنون تو را متبرک ، اما رها می کنم. عشق الهی ،زندگی من را نورانی می سازد و مشکلاتش را برطرف می کند . با این یقین و این ایمان ، خود در آرامش به سر می برم . “

خلیل جبران دربارۀ عشق رهایی بخش گفته است :
” به یکدیگر عشق بورزید ، اما عشق را به بند نکشانید ؛ بگذارید میان باهم بودنتان فضایی و فاصله ای باشد . با دیگران بخوانید و برقصید و شادمان باشید ، اما بگذارید هریک از شما تنها باشد ؛ کنار هم بمانید اما نه چسبیده به هم ! “

http://life.etime.ir/?p=453#more-453